Znajdziesz tu odpowiedzi na najczęstsze pytania i problemy, z którymi pracuję z moimi Pacjentami

Czym jest motywacja wewnętrzna?Żródło motywacji może pochodzić z naszego wnętrza (motywacja wewnętrzna) lub być zewnętrzne w stosunku do nas (motywacja zewnętrzna).Z motywacją wewnętrzną mamy do czynienia wtedy, kiedy podejmujemy działanie bez żadnych widocznych zewnętrznych nagród – robimy coś, bo sprawia nam to przyjemność czy też daje okazję do poznawania czegoś nowego, poszerzania wiedzy bądź rozwijania swojego potencjału. Wybrane przykłady motywacji wewnętrznej:– Czytanie książki, w tym przypadku sam fakt czytania sprawia nam przyjemność i interesujemy się danym tematem, a nie np z konieczności napisania eseju na dany temat,– Uprawianie sportu, który sprawia nam przyjemność, a nie dlatego, by zdobyć określoną nagrodę,– Rysowanie, ponieważ czujesz się spokojny, szczęśliwy i spełniony, gdy rysujesz, a nie tylko dlatego, by zyskać lajki i pochwały u odbiorców. Filary motywacji wewnętrznej:Motywacja wewnętrzna jest wtedy, gdy motywatorem do działania jest czynność sama w sobie. To ona daje przyjemność, wykonujemy ja z własnej chęci, bez żadnych nagród czy kar. Dana aktywność jest dla nas na tyle atrakcyjna, że napędza nas do działania, które w rezultacie daje satysfakcję. Nad pytaniem „Skąd bierze się ta satysfakcja” pochyliło się dwóch psychologów: Edward Deci i Richard Ryan. Po wieloletnich badaniach stworzyli Teorię Samodeterminacji, z której wniosek jest taki, że motywacja wewnętrzna

Nasze samopoczucie potrafi pogorszyć się dosłownie w moment z przeróżnych powodów jak np. kłótnia z szefem czy wykańczający fizycznie dzień. Warto wtedy mieć w zanadrzu swoje własne, unikalne sposoby, dzięki którym będziemy mogli poprawić swój nastrój zawsze i wszędzie. Pamiętaj też, że regularne gorsze samopoczucie, które utrzymuje się od kilku tygodni do kilku miesięcy, może być objawem depresji, którego nie można lekceważyć i trzeba działać, umawiając wizytę u specjalisty psychologa, który oceni, czy potrzebujesz dalszego leczenia.Sposoby na poprawę samopoczucia, które tutaj przedstawiam, są szybkie do zastosowania dla każdego, zależne w 100% od Ciebie, nie wymagają specjalnego przygotowania. Są to sposoby banalnie proste i pewnie dobrze je znasz, jednak to w prostocie często drzemie największa siła. Zapraszam do lektury  1. USPOKÓJ ODDECHJednym z typowych pierwszych objawуw stresu jest przyspieszone płytkie oddychanie. Weź powoli głęboki wdech nosem i zrób jeszcze wolniejszy wydech ustami. Spróbuj zwiększyć ilość czasu poświęcanego na każdy oddech i obserwuj swoje ciało z uwagą. 2. PRZYTUL KOGOŚ, KOGO KOCHASZPrzytulenie działa uspokajająco. Istnieją dowody na to, że jeśli twój nastrój uległ pogorszeniu z powodu relacji międzyludzkich, przytulenie jeszcze bardziej pomoże ci go poprawić, niż poprawiłoby go w innych przypadkach. 3. WYJDŹ NA SPACERSpacery mają

Żałoba – co to jest i jaką pełni funkcję?Żałoba jest psychiczną, społeczną i cielesną reakcją, stanowiącą odpowiedź człowieka na utratę najwyżej cenionych wartości i choć kojarzy się głównie ze śmiercią najbliższych, może również pojawić się, gdy nagle zabraknie ważnego uczucia, nadziei, pozycji społecznej, bezpieczeństwa, majątku, zdrowia, pracy. Żałoba niezależnie od kultury, niezależnie od czasów i tradycji, ma na celu pogodzenie się ze stratą. . Żałoba ma na celu pomoc w zaakceptowaniu nowego stanu rzeczy. W doświadczeniu żalu, bólu, poczucia straty. Żałoba to czas, w którym dana osoba może się przystosować do nowych okoliczności, rozwinąć i przezwyciężyć swój żal. To wszystko pozwoli jej iść dalej przez życie. Etapy żałobyFaza I – Szok, niedowierzanie, zaprzeczanie i otępienie – w tej fazie mowa w ogóle o rozpoczęciu procesu żałoby. Osoba nią dotknięta może negować rzeczywistość, nie wierzyć, że to, co się dzieje jest prawdziwe. Łudzić się, że to wszystko tylko ponury żart albo koszmar i zaraz wszystko będzie tak, jak dawniej. Taka osoba może przebywać w fazie odrealnienia, może stracić kontakt z rzeczywistością. To forma reakcji obronnej organizmu, która może trwać od kilku godzin do nawet kilku dni. Faza II – Tęsknota, żal i złość – W tym momencie osoba w żałobie

CZYM SĄ MYŚLI SAMOBÓJCZE?„Moje życie nie ma sensu”, „lepiej żeby mnie już tu nie było” to przykłady myśli samobójczych, które mogą stanowić sposób na uwolnienie się od problemów. Mogą pojawić się na każdym etapie życia, niezależnie od wieku. Myśli samobójcze to przekonania o przymusie odebrania sobie życia oraz planowanie jego wykonania. Towarzyszą rozważaniom egzystencjalnym. Zazwyczaj poprzedzają je myśli rezygnacyjne, które dotyczą przemyśleń dotyczących bezsensu swojego życia i atrakcyjności śmierci. Myśli samobójcze mogą prowadzić do prób samobójczych, czyli konkretnych działań mających na celu odebranie sobie życia. Mogą im towarzyszyć zachowania autoagresywne m.in. samookaleczenia. SKĄD SIĘ BIORĄ MYŚLI SAMOBÓJCZE?Depresja jest najczęstszą przyczyną samobójstw. Jednak nie tylko osoby z zaburzeniami czy chorobami psychicznymi popełniają samobójstwa. Problemy finansowe, przewlekłe choroby somatyczne, rozpad związku, utrata pracy, problemy z identyfikacją seksualną to również częste przyczyny targnięcia się na własne życie.Niebezpiecznym czynnikiem może być także stosowanie środków psychoaktywnych, które wpływają na świadomość, często powodując halucynacje bądź lęk prowadzący do aktu samobójczego. To dzieje się poza kontrolą umysłu, jednak dla osoby pod wpływem narkotyku, zagrożenie od którego np. ucieka w śmierć jest realne i przytłaczające.Najbardziej szokujące i wstrząsające w odbiorze społecznym są samobójstwa nastolatków. Przyczyny są różne,

Dobrej jakości sen to podstawa naszego optymalnego funkcjonowania i dobrego samopoczucia  Większość z nas potrzebuje od 7 do 8 godzin snu, jednak jest to kwestia bardzo indywidualna. Ważne jest, aby po przebudzeniu czuć się wypoczętym. Coraz częściej jednak mamy do czynienia z zaburzeniami snu, których przyczyną mogą być między innymi: reakcja na stres i zwiększające się wymagania dotyczące wydajności w pracy czy zbyt długi czas spędzany przed ekranami emitującymi niebieskie światło. Bezsenność w dzisiejszych czasach to jeden z najpoważniejszych problemów zdrowotnych. Może ona prowadzić do pogorszenia funkcji poznawczych, obniżenia odporności, zwiększenia ryzyka rozwoju nadciśnienia, często powoduje problemy żołądkowo-jelitowe i dolegliwości bólowe. Poza tym wpływa na zmniejszenie wydajności zawodowej, zwiększa ryzyko wystąpienia wypadków komunikacyjnych, pogarsza jakość życia oraz może prowadzić do zaburzeń psychicznych. Zaburzenia rytmów okołodobowych mogą być jedną z przyczyn wystąpienia depresji, dlatego tak ważne jest zadbanie o higienę snu poprawiającą jego jakość i zapobiegającą bezsenności. Zasady dobrego snu: ograniczaj czas spędzany w łóżku (nie jedz w łóżku, nie czytaj w nim i nie oglądaj filmów) prowadź regularny tryb życia, rano wstawaj zawsze o tej samej porze niezależnie od dnia tygodnia i ilości obowiązków unikaj ponad 20-minutowych drzemek w ciągu dnia pamiętaj o codziennej aktywności

Czym jest syndrom wypalenia zawodowego?Syndrom wypalenia zawodowego to charakterystyczny dla tego stanu zespół psychicznych (emocjonalnych) i społecznych cech, powstałych wskutek długotrwałego stresu w miejscu pracy, wyczerpania psychicznego i fizycznego, związanego z wykonywaną pracą zawodową. O syndromie wypalenia zawodowego można mówić, gdy u osoby pracującej zauważa się jednocześnie trzy z wymienionych elementów:* emocjonalne wyczerpanie;* depersonalizacja;* subiektywne obniżenie oceny własnych dokonań.Czynniki ryzyka rozwinięcia wypalenia zawodowego to przede wszystkim duża presja czasu, brak opieki i wsparcia ze strony szefa lub lidera zespołu, brak jasności co do własnych obowiązków i swojej roli, a także niewłaściwe traktowanie i brak szacunku ze strony innych pracowników. Objawy wypalenia zawodowego:* obniżone zainteresowanie czynnościami wykonywanymi w pracy (niechęć do pracy, chroniczne zmęczenie);* ogólny spadek satysfakcji z wykonywanej pracy;* zaburzenia psychosomatyczne: zmęczenie fizyczne, bóle głowy, zespół jelita drażliwego;* obniżona wydajność (produktywność) i efektywność (w tym wyczerpanie fizyczne);* znudzenie i zniechęcenie pracą;* zdenerwowanie, rozdrażnienie, poirytowanie, wrogość w stosunku do innych osób (w tym kolegów z pracy, klientów, Pacjentów);* stałe napięcie psychofizyczne, lęki, problemy ze snem i bezsennością;* apatia, uczucie przemęczenia, depresja;* zmienność nastrojów i zachowań;* pesymizm, cynizm;* zaniżona samoocena (niskie poczucie własnej

Uzależnienie (od alkoholu, narkotyków, hazardu, seksu) wywiera wpływ na życie nie tylko chorego, ale także jego najbliższych. Życie osoby uzależnionej kręci się wokół nałogowego zachowania, a życie osoby współuzależnionej kręci się wokół osoby uzależnionej, co w konsekwencji doprowadza o zapominaniu o własnych potrzebach. Osoby współuzależnione próbują wprowadzić zmiany zmierzające ich zdaniem do poprawy sytuacji, jednak niejednokrotnie to co robią pogorsza ją i ją utrwala. Postawa osób współuzależnionych zazwyczaj nie pomaga rozwiązać problemu uzależnienia w rodzinie, a wręcz przeciwnie niejednokrotnie podtrzymuje nieefektywne schematy zachowań. Trzeba zaznaczyć, że współuzależnienie jest nieświadomym procesem przystosowywania się do życia z osobą uzależnioną, powodującym postępujące uwikłanie. Często zdarza się tak, że żyjąc z osobą uzależnioną bliscy przyzwyczajają się do życia w lęku, strachu, niepewności i bezsilności, co w konsekwencji prowadzi do choroby całego systemu. JEŚLI:* Twoje życie skupia się głównie wokół nałogu twojego bliskiego.* Starasz się kontrolować nałóg osoby Ci bliskiej (alkohol, narkotyki, hazard, seks).* Przeżywasz huśtawki emocjonalne, doświadczasz chaosu uczuciowego, poczucie winy i wstydu to emocje, które często Ci towarzyszą.* Często obarczasz się odpowiedzialnością za zachowanie innych.* Czujesz zależność emocjonalną od bliskiej osoby, która jest uzależniona.* Tłumisz swoje uczucia, myśli lub wręcz przeciwnie wybuchasz

Czym jest syndrom DDD?DDD – to osoby dorosłe, które wychowywały się w rodzinach dysfunkcjonalnych. Charakterystyczne dla tych osób jest postrzeganie teraźniejszych wydarzeń przez pryzmat bolesnej przeszłości, nierzadko uruchamiające określone reakcje emocjonalne i schematy zachowań.Syndrom DDD (Dorosłego Dziecka z rodziny Dysfunkcyjnej) oznacza osobę posiadającą emocjonalne i fizyczne deficyty, których źródłem jest wychowywanie w niedojrzałym systemie rodzinnym. Osoby z syndromem DDD borykają się z obciążeniami psychicznymi związanymi z przykrą przeszłością – doświadczeniami z okresu dzieciństwa i wchodzenia w dorosłość w atmosferze źle funkcjonującego systemu rodzinnego. U osób z syndromem DDD zanika prawidłowy, życiowy instynkt, a obciążenia wyniesione z domu, rodzą dalsze konflikty w życiu dorosłym. U osób z syndromem DDD obserwuje się specyficzne objawy, w tym m.in.:* brak umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, np. złością, frustracją oraz niepowodzeniami i konfliktami;* obniżone poczucie własnej wartości;* brak zaufania do innych osób;* nasilone odczuwanie nieprzyjemnych emocji – od emocjonalnej pustki i lęku, po strach, rozdrażnienie i smutek* tendencję do zamartwiania się przyszłością;* przekonanie o własnej samowystarczalności;* problemy w wyrażaniu prawdziwych emocji i trudność w zwracaniu się do innych o pomoc;* lęk przed wchodzeniem w związki, wycofanie w sferze bliskich relacji, intymności, seksu;* lęk przed odpowiedzialnością, popełnieniem błędu;*

Czym jest syndrom DDA?Mówiąc o Dorosłych Dzieciach Alkoholików (DDA, syndrom DDA), ma się na myśli osoby dorastające w środowisku dysfunkcyjnym – rodzinach, w których alkohol odgrywał znaczącą rolę, wypaczał prawidłowy sposób myślenia i postrzegania. Osoby wychowujące się w wadliwym modelu rodziny, doświadczają trudności będąc już osobami dorosłymi, i – wydawać by się mogło – samodzielnymi.Aby przetrwać w rodzinie alkoholowej dzieci alkoholików wykształcają w sobie pewne cechy przystosowawcze. Dzięki nim dostosowują się do realiów panujących we wnętrzu rodziny – odrzucenia, ciągłego poczucia wstydu oraz życia w permanentnym stresie i strachu. O ile te cechy „służą” im w dzieciństwie, o tyle w dorosłości zaczynają przeszkadzać i sprawiać trudności. U osób z syndromem DDA obserwuje się specyficzne objawy, w tym m.in:– nieumiejętność nawiązywania intymnych związków i obawa przed utratą własnego ja w bliskich związkach uczuciowych; – obawa przed zdemaskowaniem własnej nieatrakcyjności i przed porzuceniem; – ukrywanie uczuć i podatność na zranienie; – obawa przed sytuacją konfliktową i gniewem; – kłopoty z odpowiedzialnością: nadmierne podejmowanie odpowiedzialności lub uchylanie się od niej; – poczucie odmienności i izolacji od ludzi; – nieumiejętność radowania się i bawienia; – trudności w odróżnianiu tego co normalne, od tego co nienormalne; – szukanie trudności i kryzysów zamiast spokojnego