Znajdziesz tu odpowiedzi na najczęstsze pytania i problemy, z którymi pracuję z moimi Pacjentami

Może często słyszysz takie zdanie: “zaopiekuj się swoim wewnętrznym dzieckiem”, ale co to właściwie znaczy? Wewnętrzna dziecko to tak naprawdę część naszej psychiki związana nie tylko z tym, co przeżyliśmy jako dziecko, ale i z tym, co w nas pierwotne, naturalne, instynktowne i wrażliwe.    To tak szerokie pojęcie, że nic w tym dziwnego, że może wzbudzać dezorientację.   Dlatego też zawsze warto doprecyzować – co konkretnie stanowi wyzwanie. Czy chodzi o traktowanie siebie z większą troską, czy może o zaopiekowanie się tym, co wciąż jest bolesne, choć wydarzyło się w naszym dzieciństwie. Najważniejsze jest jednak to, by skupić się na tym, co TU i TERAZ. Rozwój, terapia czy jakakolwiek praca własna mają sens o tyle, o ile zakorzeniają nas w naszym własnym życiu, w którym znów możemy głębiej oddychać i być z tym, co jest, w bardziej obecny sposób. Nie ma magicznych skrótów do tego, by z bardzo bolesnego doświadczenia dzieciństwa wyczarować nagle życie bez trosk i pełne samych przyjemności. Jest jednak droga, która prowadzi w doświadczenia, które są bardziej “nasze”, pozwalają poczuć, że jednak warto istnieć, mimo trudności. Wewnętrzne dziecko to tak naprawdę tylko nazwa, która niesie w sobie wiele konotacji. Najpierw należy ją rozpakować i zobaczyć, co w istocie jest dla nas NA TERAZ. Co jest ważne w tej codzienności, która właśnie trwa. Dzięki temu

Wsparcie w kryzysie przeznaczone jest dla osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej i mających poczucie utraty równowagi psychicznej (utraty kontroli nad własnym życiem). Ten rodzaj pomocy skupia się przede wszystkim na tych osobach, których życie lub zdrowie jest w danej chwili zagrożone. Kryzys najczęściej wywołany jest nagłymi zdarzeniami, do których wystąpienia nie można było się przygotować takich jak:– śmierci bliskiej osoby;– poważnej choroby własnej lub bliskiej osoby;– doznania wypadku;– rozpadu związku;– myśli samobójczych lub prób samobójczych;– doświadczenia przemocy lub bycia jego sprawcą;– wystąpienia bardzo silnego stresu;– utraty pracy. Zazwyczaj na samo wsparcie kryzysowe wystarczy kilka spotkań od 5 do 12 Jednak gdy okaże się, że sytuacja, która wywołała kryzys, będzie miała znaczące przełożenie na dalsze funkcjonowanie osoby dotkniętej kryzysem – może okazać się konieczne podjęcie psychoterapii indywidualnej. Psychoterapia indywidualna ustalona jest po 2 spotkaniach konsultacyjnych.

Badania dowodzą, że na całym świecie wzrasta liczba osób żyjących w pojedynkę (singli), a utrzymanie relacji (przyjaźni czy miłości) dla wielu osób staje się trudnością. Wśród ludzi, ale samotni. Mamy rodziny, często wielu znajomych i dobre relacje w pracy, a jednak czujemy się osamotnieni, w izolacji, zmarginalizowani, odrzuceni. Czym jest samotność z psychologicznego punktu widzenia?Samotność wskazuje na potrzebę towarzystwa i przynależności. Jeśli nie zaczniemy jej przeciwdziałać, samotność może bardzo osłabić nasze poczucie wartości. Może sprawić, że zaczniemy kwestionować naszą wartość w oczach innych i wątpić w to, gdzie naprawdę przynależymy w naszym życiu.Jakie są rodzaje samotności? Samotność egzystencjalna – przybiera postać strachu przed izolacją, śmiercią, brakiem sensu i wolnością, pojawia się niemal u każdego z nas w jakimś punkcie naszego życia. Rozpoznanie tego lęku i użycie go jako motywacji, by żyć pełniejszym życiem i skupić się na teraźniejszości, może pomóc nam wykorzystać chwilę obecną i zacząć zauważać, że znajdujemy się w morzu ludzi, którzy zmagają się dokładnie z tymi samymi lękami, co my. Samotność emocjonalna – ten typ samotności jest spowodowany uczuciem, że brakuje ci związku lub bliskich więzi. Możesz doświadczać samotności emocjonalnej, kiedy w twojej grupie znajomych jesteś jedyną

Współcześnie człowiek jest bardzo często narażony na stres.Szybkie tempo życia, rywalizację, poczucie osamotnienia w świecie – z tym boryka się coraz więcej osób. Stres może być motywujący i przynosić pozytywne skutki, ale też może zacząć niszczyć. Skutki stresu odczuwalne są zarówno w sferze psychicznej i fizycznej – życie pod ciągłym napięciem nie służy nikomu. Problem stresu dotyczy każdego człowieka, nie istnieją ludzie, którzy go nie doświadczają. Przewlekły stres jest niezwykle groźny dla naszego zdrowia. Nie bez powodu kortyzol nazywany jest „hormonem zabójcą”, szczególnie w połączeniu z wysokim stężeniem adrenaliny. Podwyższony poziom hormonów stresu prowadzić może do rozwoju poważnych schorzeń układu krążenia, w tym zaburzeń tętna, arytmii i częstoskurczów oraz miażdżycy. Towarzyszący im wysoki poziom glukozy we krwi prowadzić może do otyłości i rozwoju insulinooporności, a w dalszej perspektywie cukrzycy typu 2.Częste narażenie na stres negatywnie oddziałuje także na działanie układu immunologicznego, oddechowego, endokrynnego i nerwowego. Wszystko to sprawia, że stres znacząco pogarsza jakość życia, dlatego nie należy go lekceważyć, a walkę z nim należy rozpocząć możliwie najwcześniej. Ważne jest zlokalizowanie źródła stresu – nie zawsze możliwe jest wyeliminowanie go od razu, ale można pracować nad przewartościowaniem swoich życiowych priorytetów. Można też nauczyć