Znajdziesz tu odpowiedzi na najczęstsze pytania i problemy, z którymi pracuję z moimi Pacjentami

Zdrada to jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń w relacjach partnerskich. Niezależnie czy fizyczna czy emocjonalna – potrafi zmienić związek na zawsze. Dla wielu par zdrada staje się wręcz punktem granicznym. Jedni decydują się zakończyć relację, nie widząc możliwości odbudowy zaufania. Inni podejmują trudną próbę naprawy związku, która wymaga ogromnej szczerości, czasu, cierpliwości i zaangażowania obu stron. Proces ten bywa długi i bolesny, ale w niektórych przypadkach prowadzi do głębszego zrozumienia siebie nawzajem i odbudowania relacji na nowych, bardziej świadomych zasadach. Bez względu na dalszy bieg wydarzeń, zdrada pozostawia ślad. Uczy, jak ważne są komunikacja, wzajemny szacunek i troska o relację na co dzień. Pokazuje też, że miłość, choć silna, nie jest dana raz na zawsze – wymaga ciągłej pracy i uważności wobec drugiego człowieka. Niedowierzanie – czy zawsze ma miejsce po zdradzie?  U osób, które odkrywają zdradę u partnera, najczęściej na samym początku pojawia się chęć wyparcia trudnej rzeczywistości. Tuż po zdradzie często pojawia się niedowierzanie, ponieważ umysł próbuje odsunąć bolesne fakty, co stanowi naturalny mechanizm obronny. Chociaż nie ma konkretnego, powszechnie cytowanego badania naukowego, jakie określałoby dokładny procent osób, które po odkryciu zdrady reagują niedowierzaniem jako pierwszą

Lękowy styl przywiązania oparty jest na przekonaniu, że o miłość trzeba walczyć, trzeba na nią zasłużyć, a relacje są nieprzewidywalne i nie wiadomo, co się zaraz może wydarzyć. Doświadczają go najczęściej dzieci, których opiekunowie nie zadbali o ich podstawowe potrzeby bezpieczeństwa, przewidywalności i poczucia bycia kochanym za to, że się istnieje. Bez warunków. Jak może objawiać się lękowy styl przywiązania w relacji intymnej? W relacji intymnej lękowy styl przywiązania objawia się jako kontrolowanie partnera, mocne reakcje na każdy najmniejszy sygnał dystansu czy poczucia, że ktoś może zdecydować się na odejście. Osoba z lękowym stylem przywiązania skupia się przede wszystkim na drugiej stronie, często zostawiając samą siebie bez wsparcia. To sprawia, że jej reakcje potrafią być intensywne, co może być trudne dla partnera, nawet jeśli może domyślać się ich przyczyny. Skąd się bierze lękowy styl przywiązania?  Lękowy styl przywiązania opiera się na przekonaniu, że na miłość trzeba zasłużyć. Jego początki tkwią w dzieciństwie i poczuciu, że aby być kochanym należy się starać. Dzieci, które nie usłyszały i nie doświadczyły miłości ze względu na samą swoją obecność, mogą dość szybko wysnuć wnioski, że muszą być jakieś (grzeczne, miłe, zdolne), by rodzic obdarzył ich uczuciem. Gdy łączy

Bezpieczny styl przywiązania to wzorzec w relacji, który pozwala na zaufanie sobie oraz innym. Dzięki temu można budować intymność i bliskość bez tracenia siebie, bez lęku przed odrzuceniem czy oceną. To tak naprawdę to poczucie, że mogę być sobą i dzielić się tym, co się we mnie dzieje. Jednocześnie bezpieczny styl przywiązania cechuje emocjonalna dojrzałość – potrafię być ze swoimi emocjami, dbać o siebie, nie przerzucając odpowiedzialności za to, co czuję na drugą stronę. Jak bezpieczny styl przywiązania wygląda w relacjach intymnych? Relacje intymne mogą się rozwijać i pogłębiać właśnie wtedy, gdy partnerów cechuje wewnętrzna spójność, dojrzałość i poczucie, że mogą sobie ufać. To sprawia, że są gotowi nie tylko do tego, by się sobą dzielić, ale też by zrobić w sobie miejsce na uczucia i emocje drugiej strony. Tak właśnie wygląda bezpieczny styl przywiązania w parze – wybieramy siebie codziennie od nowa, nie jako koło ratunkowe, ale jako bliskiego człowieka, z którym chcemy wspólnie iść dalej. Nie zawsze jednak wchodzi się w dorosłość z kompetencjami, które pozwalają na stworzenie dojrzałej relacji. Często jest tak, że w dzieciństwie doświadcza się trudnych sytuacji, które sprawiają, że bycie z drugą osobą staje się wyzwaniem. Styl przywiązania jednak, mimo że kształtuje się dość wcześnie, nie jest niezmienny. Można (najczęściej dzięki terapii) go przetransformować i odnaleźć

Wbrew pozorom bycie w intymnej relacji z drugą osobą wcale nie jest łatwe. Zwłaszcza, gdy jako dzieci nie do końca wiedzieliśmy, co dzieje się między naszymi rodzicami, czy opiekunami. Wyczuwaliśmy zmiany, rzadko jednak otrzymywaliśmy stosowne do wieku wytłumaczenie trudnych sytuacji. Wiele osób dorastało w rodzinach, w których trudno było o zdrową bliskość, regulację emocji, poczucie bycia ważnym i docenianym. Nie ma więc, co się dziwić, że wchodząc w bliskie relacje czujemy zagubienie, a każdy konflikt filtrujemy z miejsca wcześniejszych doświadczeń. Bycie w związku intymnym bez zdrowych wzorców bliskości jest ogromnym wyzwaniem. To jak wejście w zupełnie nową przestrzeń bez mapy. Dodatkowo z wieloma trudnymi przeżyciami, które utrudniają ogląd sytuacji. Łatwo wtedy o nieadekwatne reakcje, odtwarzanie bolesnych wspomnień i pogubienie. Jednakże nie jest to sytuacja bez wyjścia. Mapę można stworzyć. Potrzeba jednak znaleźć wewnętrzny kompas i zaopiekować się tym, co wewnątrz zranione, zdezorientowane i pełne emocji. Zdrowe wzorce można w sobie zbudować. Stworzyć na zgliszczach. Potrzebna jest jednak praca wewnętrzna i zmiana paradygmatów, które tworzą cierpienie. To daje relacja terapeutyczna. Taka, w której można poczuć się na tyle bezpiecznie, by zacząć czuć. Głęboko. Ale i świadomie. Wtedy rany zadane w relacji mają szansę uleczyć się w relacji. A to pozwala

Relacje to temat rzeka. Jednocześnie to właśnie satysfakcjonujące związki z innymi ludźmi wpływają pozytywnie nie tylko na długość życia, ale i jego jakość. Jednym słowem jesteśmy szczęśliwsi, gdy tworzymy udane relacje. Dotyczy to zwłaszcza ukochanej osoby. Związek intymny potrafi sprawić, że wzbijemy się na wyżyny naszego potencjału i spełnienia. Jednocześnie potrafi też być niezwykle raniącym doświadczeniem, które sprawia, że przestajemy wierzyć w siebie, ulegamy poczuciu, że nic dobrego nas już nie czeka i co najtrudniejsze – znów czujemy te wszystkie trudne uczucia, które tak ciężko było znieść w dzieciństwie. Dlaczego tak się dzieje? Otóż w związku intymnym z drugim człowiekiem zaczynamy się otwierać, ufać, wierzyć, że miłość jest lekiem na całe zło. Stajemy się – tak jak w dzieciństwie – znów cudownie (a jednocześnie to może przerażać) bezbronni wobec tego, jak bardzo nam zależy na drugiej osobie. To zaś sprawia, że bardzo łatwo zaczynają pojawiać się projekcje, które pokazują niedomknięte tematy, trudne emocje i przekonania, które stworzyliśmy jako dzieci. Nie będąc tego świadomymi, możemy kończyć relacje, nie chcąc doświadczać tego bólu i powtarzać te same schematy w kolejnych związkach. Nie dlatego, że coś z nami nie tak. Ale dlatego, że rany, które powstały w najważniejszych dla nas

Wiele osób zastanawiających się nad podjęciem terapii dla par rozważa czy aby na pewno ma to sens – czy spotkania przyniosą oczekiwany efekt związkowi, czy warto jest poświęcić na nie czas i energię, a także czy inwestycja w terapię zaowocuje zmianami na lepsze. Jak pokazują badania – w samych Stanach Zjednoczonych, w terapii par kiedykolwiek uczestniczyło około 52% osób. Niestety, nadal zbyt wiele osób czeka z podjęciem tego kroku na naprawdę trudny czas w związku – zmniejszając tym samym szansę na poprawę jakości relacji. Pamiętajmy, że im szybciej zdecydujemy się na pracę terapeutyczną we dwoje, tym wyższe szanse na odbudowę małżeństwa czy związku partnerskiego. Co o psychoterapii par mówi nauka? Przyjrzyjmy się trzem istotnym badaniom.  Czy pary chodzące na terapię są szczęśliwsze?  Metaanaliza 58 badań – która objęła ponad 2000 par – wykazała, że terapia par miała duży, pozytywny wpływ na satysfakcję w związku: poprawiając jakość komunikacji, bliskość emocjonalną i zachowania w relacji. Czy terapia dla par sprawiała więc, że związki stawały się szczęśliwsze? Jeśli satysfakcja z partnerstwa oznacza dla danej osoby szczęście – jak najbardziej można zgodzić się z tą tezą. Badania do metaanalizy dobrano w taki sposób, aby oceniały one efektywność interwencji