Na czym polega hipnoza ericksonowska?
Hipnoza ericksonowska to łagodna i elastyczna forma terapii, oparta na zaufaniu i wewnętrznych zasobach pacjenta – dostepna w moim gabinecie. Pomaga w pracy z lękiem, stresem, niską samooceną czy trudnościami emocjonalnymi – bez narzucania gotowych rozwiązań. To bezpieczna metoda, która wspiera proces zmiany w zgodzie z indywidualnym tempem i potrzebami każdej osoby. Hipnoza ericksonowska – co to takiego? Hipnoza ericksonowska to nowoczesna forma hipnoterapii, która swoje podstawy zawdzięcza pracy Miltona H. Ericksona – amerykańskiego psychiatry i psychoterapeuty, uznawanego za jednego z najbardziej wpływowych twórców psychoterapii XX wieku. Erickson nie tylko zrewolucjonizował podejście do hipnozy, ale też pokazał, że każda osoba ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany, a rolą terapeuty jest pomóc je uruchomić – nie poprzez sugestie z zewnątrz, ale przez subtelne prowadzenie i znalezienie ich wewnątrz. W przeciwieństwie do hipnozy klasycznej, w której terapeuta stosuje wyraźne komendy i kieruje procesem w sposób jednoznaczny, hipnoza ericksonowska jest niedyrektywna i elastyczna. Nie polega na wprowadzaniu w głęboki trans ani na bezpośrednich sugestiach – terapeuta raczej proponuje niż nakazuje, zachęca do wewnętrznej refleksji, nie narzuca gotowych rozwiązań. Charakterystycznym elementem tej formy pracy pozostają metafory, opowieści, obrazy i pytania, które nie mają jednej interpretacji. Pozwalają one osobie w procesie terapeutycznym na odkrywanie własnych znaczeń, sięganie do nieświadomych zasobów i aktywowanie naturalnych mechanizmów samopomocy. Hipnoza ericksonowska opiera się na szacunku do indywidualnego tempa i doświadczenia – dlatego jest często odbierana jako łagodna, wspierająca i głęboko osobista forma pracy z emocjami i zmianą. Jak wygląda sesja hipnozy ericksonowskiej? Sesja hipnozy ericksonowskiej rozpoczyna się od spokojnej rozmowy, której celem jest zbudowanie zaufania i wzajemnego zrozumienia między terapeutą a pacjentem. Terapeuta poznaje potrzeby, cele i kontekst osoby zgłaszającej się po pomoc, a także wyjaśnia, jak przebiega proces hipnotyczny. Nie ma tutaj miejsca na narzucanie gotowych rozwiązań ani formalne „wprowadzanie w trans” – to raczej stopniowe pogłębianie kontaktu z własnym wnętrzem. Stan hipnotyczny w tym podejściu przypomina naturalną koncentrację i łagodny relaks, podobny do momentów zadumy czy „zamyślenia się” w codziennych sytuacjach. Pacjent może mieć otwarte oczy, a rozmowa może płynąć spokojnie i swobodnie. Nie ma tu spektakularnych efektów ani utraty kontroli – to delikatny proces oparty na współpracy. Terapia bazuje na języku metafor, symboli i opowieści, które działają na poziomie nieświadomym. Zamiast mówić wprost, terapeuta używa historii, niedopowiedzeń i pytań, które kierują uwagę pacjenta ku jego wewnętrznemu doświadczeniu. Dzięki temu osoba sama odnajduje odpowiedzi, rozwiązania i drogę do zmiany – zgodnie z własnym rytmem i zasobami. W hipnozie ericksonowskiej pacjent nie jest biernym odbiorcą sugestii, ale aktywnym uczestnikiem procesu, który korzysta z własnej intuicji i gotowości do zmiany. To forma pracy, która daje przestrzeń, nie przymusza – i właśnie dlatego jest tak skuteczna i bezpieczna. W jakich sytuacjach hipnoza ericksonowska może pomóc? Hipnoza ericksonowska znajduje zastosowanie w wielu obszarach psychoterapii i rozwoju osobistego. Możliwość skorzystania z tej interesującej metody hipnozy znajdziesz również w moim gabinecie. To sposób szczególnie polecany osobom, które chcą lepiej zrozumieć siebie, odzyskać wewnętrzną równowagę i w bezpieczny sposób pracować z trudnymi emocjami. Jej łagodny, nierozkazujący charakter sprawia, że dobrze sprawdza się u osób wysoko wrażliwych, z dużą potrzebą zachowania kontroli, a także tych, które nie odnajdują się w bardziej klasycznych formach hipnozy. Do najczęstszych wskazań należą: lęki i napięcia emocjonalne – pomoc w oswajaniu niepokoju, ataków paniki, lęków społecznych czy fobii, przewlekły stres i wypalenie – poprawa zdolności do relaksu, odbudowa poczucia bezpieczeństwa, niska samoocena i brak pewności siebie – praca nad przekonaniami ograniczającymi i wewnętrznym dialogiem, trudności emocjonalne – żal, złość, poczucie winy, wewnętrzne konflikty, zmiana nawyków – wspieranie w procesie rzucania palenia, zmiany stylu życia, lepszego radzenia sobie z impulsywnością, wsparcie w psychoterapii – pogłębianie pracy nad sobą, gdy „sama rozmowa” okazuje się niewystarczająca, rozwój osobisty – lepszy kontakt z intuicją, podejmowanie decyzji, dostęp do kreatywności i zasobów wewnętrznych. Centralnym założeniem hipnozy ericksonowskiej jest to, że każdy człowiek ma w sobie potencjał do zmiany – nawet jeśli w danym momencie nie ma do niego dostępu. Terapeuta nie narzuca rozwiązania, lecz towarzyszy w odkrywaniu zasobów, które już istnieją – często ukryte pod warstwą lęku, zranień czy starych schematów. Hipnoza w tym nurcie nie jest więc „szybką naprawą”, ale może być skutecznym wsparciem w procesie zmiany – delikatnym, ale głębokim. Szczególnie dobrze sprawdza się u osób, które potrzebują czasu, by zaufać, i cenią sobie subtelną pracę nad sobą bez presji i pośpiechu. Czy hipnoza ericksonowska jest bezpieczna? Hipnoza ericksonowska jest uznawana za jedną z najbezpieczniejszych form pracy terapeutycznej. W przeciwieństwie do popularnych wyobrażeń, osoba poddana hipnozie nie traci kontroli – przez cały czas zachowuje świadomość, może przerwać sesję i decyduje, jak głęboko chce wejść w doświadczenie. Terapeuta nie manipuluje ani nie narzuca sugestii – to pacjent wyznacza granice i tempo pracy. Sesje mają łagodny, elastyczny charakter i są dopasowane do indywidualnych potrzeb oraz wrażliwości klienta. Duży nacisk kładzie się na poczucie bezpieczeństwa i wzajemne zaufanie. Kluczowe znaczenie ma więc relacja z terapeutą – nie każda osoba zajmująca się hipnozą pracuje w podejściu ericksonowskim, dlatego warto sprawdzić kwalifikacje, doświadczenie i certyfikaty specjalisty. Przed pierwszą sesją odbywa się rozmowa wstępna, podczas której omawiane są cele pracy, ewentualne obawy i sposób prowadzenia procesu. To czas na zadanie pytań, poznanie podejścia terapeuty i ocenę, czy forma tej pracy nam odpowiada. Jeśli rozważasz hipnozę ericksonowską – poszukaj terapeuty z psychologicznym lub medycznym przygotowaniem, który pracuje etycznie i z szacunkiem dla Twoich granic. Każda zmiana zaczyna się od dobrej relacji i spokojnej rozmowy.
Czy hipnoza jest bezpieczna?
Hipnoza coraz częściej pojawia się w kontekście terapii psychologicznej jako narzędzie wspierające proces leczenia. Choć wciąż budzi wiele wątpliwości i mitów, jej skuteczność została potwierdzona w pracy z lękiem, bólem czy stresem. W przeciwieństwie do obrazów znanych z filmów, hipnoterapia to bezpieczny, świadomy proces prowadzony przez przeszkolonych specjalistów. Warto wiedzieć, kiedy może pomóc i jak się do niej przygotować, by skorzystać z niej w sposób świadomy i odpowiedzialny. Czym jest hipnoza i jak działa? W moim gabinecie możesz skorzystać z hipnozy – wejścia w szczególny stan świadomości, który łączy głębokie rozluźnienie ciała z intensywnym skupieniem uwagi. W tym stanie umysł staje się bardziej otwarty na sugestie i obrazy wewnętrzne, co umożliwia dotarcie do mechanizmów i emocji, które na co dzień funkcjonują poza świadomością. Mimo że hipnoza kojarzy się często z czymś tajemniczym, w rzeczywistości jest to zjawisko naturalne – podobne do stanu tuż przed zaśnięciem, w którym człowiek jest zrelaksowany, ale nadal obecny i świadomy. Warto odróżnić hipnozę kliniczną, stosowaną w kontekście terapeutycznym, od jej widowiskowych form znanych z filmów czy pokazów estradowych. Popkultura często przedstawia hipnozę jako narzędzie manipulacji – tymczasem w praktyce terapeutycznej nie chodzi o przejęcie kontroli nad drugą osobą, ale o stworzenie warunków, w których może ona lepiej zrozumieć siebie, swoje potrzeby i mechanizmy działania. W trakcie sesji hipnotycznej osoba nie traci przytomności ani świadomości. Może słyszeć głos terapeuty, zapamiętywać przebieg spotkania i w każdej chwili przerwać proces. Hipnoza nie „uśpi” woli ani rozsądku – zwiększa jedynie podatność na konstruktywne sugestie, które mogą wspierać zmianę zachowań, przekonań czy sposobów reagowania. To narzędzie, które w rękach doświadczonego specjalisty może uzupełniać inne metody pracy nad sobą. W jakich sytuacjach stosuje się hipnozę terapeutyczną? Hipnoterapia znajduje zastosowanie jako metoda wspierająca leczenie różnych trudności psychicznych i somatycznych. To właśnie dlatego oferuję ją swoim Klientom – jako formę skutecznego wsparcia. Nie jest samodzielną formą terapii ani „cudownym rozwiązaniem”, ale może być cennym uzupełnieniem psychoterapii, rehabilitacji lub leczenia medycznego – szczególnie wtedy, gdy potrzebny jest dostęp do głębszych warstw emocji i przekonań. Do najczęstszych wskazań do hipnoterapii należą: lęki i fobie – np. lęk przed lataniem, egzaminami, jazdą samochodem, stres i napięcie emocjonalne – wsparcie w redukcji objawów somatycznych stresu, nerwice i zaburzenia psychosomatyczne – np. zaburzenia żołądkowo-jelitowe, napięciowe bóle głowy, problemy ze snem, wspomaganie terapii uzależnień – np. w pracy nad motywacją, mechanizmami unikania lub poczuciem sprawczości, redukcja przewlekłego bólu – np. przy migrenach, bólach kręgosłupa, zespole jelita drażliwego, praca z niską samooceną, blokadami emocjonalnymi, trudnościami w relacjach. Warto podkreślić, że hipnoza nie zastępuje klasycznej terapii psychologicznej ani leczenia farmakologicznego, szczególnie w przypadku poważniejszych zaburzeń psychicznych. Może być jednak bardzo pomocna jako narzędzie wspierające – szczególnie wtedy, gdy inne metody okazują się niewystarczające. Trzeba jednak zaznaczyć, że hipnoterapia powinna być prowadzona wyłącznie przez certyfikowanych specjalistów – psychologów, lekarzy lub psychoterapeutów, którzy ukończyli specjalistyczne szkolenie z zakresu hipnozy klinicznej. Bezpieczeństwo i skuteczność tej metody zależą w dużej mierze od wiedzy i etyki osoby prowadzącej. Czy hipnoza jest bezpieczna? Hipnoza budzi wiele pytań i niepewności, głównie przez sposób, w jaki bywa przedstawiana w filmach, książkach czy pokazach scenicznych. W rzeczywistości hipnoterapia, prowadzona przez wykwalifikowanego specjalistę, jest metodą bezpieczną i od lat wykorzystywaną w psychologii oraz medycynie jako narzędzie wspomagające leczenie. Wśród najczęstszych mitów pojawiają się przekonania, że osoba może „utknąć” w stanie hipnozy, że traci kontrolę nad sobą, albo że terapeuta może „wydobyć” z niej sekrety bez zgody. W praktyce nic takiego nie ma miejsca. Osoba poddana hipnozie zachowuje świadomość, słyszy, co mówi terapeuta i w każdej chwili może przerwać sesję. Hipnoza nie odbiera wolnej woli ani zdolności do podejmowania decyzji – jedynie pogłębia skupienie i otwartość na sugestie, które służą poprawie samopoczucia. Choć hipnoterapia jest bezpieczna dla większości osób, istnieją pewne przeciwwskazania. Należy zachować szczególną ostrożność u osób z zaburzeniami psychotycznymi (np. schizofrenia, zaburzenia urojeniowe) lub z silnie niestabilnym stanem psychicznym. W takich przypadkach hipnoza może być stosowana tylko po konsultacji z lekarzem psychiatrą i pod nadzorem doświadczonego terapeuty. Niebezpieczeństwo pojawia się dopiero wtedy, gdy hipnoza jest stosowana przez osoby bez kwalifikacji lub używana w sposób nieetyczny – np. w celu manipulacji lub komercyjnych obietnic „natychmiastowego uzdrowienia”. Dlatego tak ważne jest, aby wybierać terapeutów z odpowiednim przygotowaniem psychologicznym i certyfikacją. Bezpieczna hipnoza to taka, która służy pacjentowi – a nie prowadzącemu. Jak przygotować się do hipnoterapii i gdzie szukać pomocy? Przed pierwszą sesją hipnoterapii warto wiedzieć, że wszystko zaczyna się od spokojnej rozmowy. Terapeuta przeprowadza wywiad wstępny, podczas którego poznaje Twoje potrzeby, trudności i oczekiwania wobec procesu. Wyjaśnia też, na czym polega hipnoza, rozwiewa wątpliwości i wspólnie z Tobą ustala cel pracy. Zaufanie do prowadzącego jest kluczowe – wybieraj specjalistów z przygotowaniem psychologicznym lub medycznym, którzy przeszli szkolenie z hipnozy klinicznej. Dobry hipnoterapeuta nie obiecuje szybkich cudów, ale prowadzi Cię krok po kroku przez proces wewnętrznej zmiany. Hipnoza to nie magia – nie wystarczy zamknąć oczu, by wszystko się zmieniło. To proces, który wymaga Twojej aktywności, gotowości do pracy i otwartości na nowe doświadczenia. Może być wartościowym uzupełnieniem psychoterapii, zwłaszcza gdy potrzebujesz głębszego wglądu lub dotarcia do źródeł trudnych emocji. Jeśli zastanawiasz się nad hipnoterapią – zacznij od konsultacji z psychologiem lub terapeutą, który uczciwie oceni, czy to dobra metoda dla Ciebie. Pamiętaj, zmiana zaczyna się od pierwszej rozmowy.
Kiedy warto udać się na psychoterapię par?
Kiedy warto udać się na psychoterapię par? Psychoterapia par to forma wsparcia, która może pomóc lepiej zrozumieć siebie nawzajem, poprawić komunikację i odbudować bliskość w związku. Niezależnie od tego jak długo jesteście razem czy z jakimi wyzwaniami się zmagacie – psychoterapia może okazać się trafionym wyborem. W moim gabinecie znajdziesz ofertę, obejmującą między innymi psychoterapię par – zarówno dla osób, które pozostają ze sobą w długich, wieloletnich związkach, jak i zakochanych, którzy już na etapie początkowym chcą popracować nad swoimi wzorcami i emocjami. Czym jest psychoterapia par? Psychoterapia par to forma wsparcia psychologicznego skierowana do osób pozostających w związku, które chcą poprawić jakość swojej relacji, zrozumieć nawzajem swoje potrzeby lub poradzić sobie z trudnościami, które pojawiły się w ich wspólnym życiu. W odróżnieniu od terapii indywidualnej, gdzie praca koncentruje się na jednej osobie, terapia par obejmuje dynamikę między dwojgiem ludzi – ich komunikację, emocje, konflikty, wzorce i oczekiwania. W gabinecie terapeuty para spotyka się z osobą, która pełni rolę neutralnego, bezstronnego mediatora. Zadaniem terapeuty nie jest ocenianie, kto ma rację, ani rozstrzyganie sporów, lecz pomoc w zrozumieniu mechanizmów, które wpływają na relację – często są to nieuświadomione schematy, sposób reagowania na napięcie, trudność w wyrażaniu emocji czy poczucie bycia niewysłuchanym. Dzięki wspólnej rozmowie w bezpiecznej przestrzeni partnerzy mogą lepiej zrozumieć siebie nawzajem i znaleźć sposób na bardziej wspierającą komunikację. Wbrew powszechnemu przekonaniu, z terapii par nie trzeba korzystać dopiero w sytuacji kryzysowej, kiedy związek chyli się ku końcowi. Psychoterapia par może być też formą profilaktyki – wspierając wzmocnienie relacji i rozwijając ją w sposób świadomy, zanim trudności przerodzą się w kryzys. Ważne, by w momencie jej rozpoczęcia obie strony były na to gotowe i, przede wszystkim, akceptowały pomysł pójścia na terapię – w innym razie, kiedy jedna z nich uczestniczy w spotkaniach niechętnie, trudno jest oczekiwać satysfakcjonujących efektów. Kiedy warto rozważyć terapię we dwoje? Każdy związek przechodzi przez trudniejsze momenty – to naturalna część relacji dwóch osób. Wiele napięć da się przepracować samodzielnie, zwłaszcza jeśli partnerzy są otwarci na rozmowę i potrafią wzajemnie się słuchać. Zdarza się jednak, że problemy zaczynają się powtarzać, narasta frustracja, a próby porozumienia nie przynoszą efektów. To moment, w którym warto rozważyć wsparcie psychoterapeuty. Do najczęstszych sygnałów świadczących o tym, że para może potrzebować terapii, należą: częste, powracające konflikty, które kończą się urazą, a nie rozwiązaniem, unikanie trudnych rozmów, emocjonalne zamknięcie się lub wycofanie jednej ze stron, narastające poczucie niezrozumienia, żalu, zawodu lub emocjonalnego oddalenia, utrata bliskości – nie tylko fizycznej, ale także psychicznej czy seksualnej, kryzys zaufania, np. po zdradzie, kłamstwie lub trudnym doświadczeniu, które nie zostało wspólnie przepracowane. Warto odróżnić naturalny kryzys (np. po narodzinach dziecka, zmianie pracy, przeprowadzce) od sytuacji, w której partnerzy utknęli w schemacie, z którego nie potrafią się wydostać. Jeśli konflikty stają się coraz bardziej przewidywalne, a każda próba rozmowy kończy się kłótnią, milczeniem lub wycofaniem – to znak, że pomoc z zewnątrz może być potrzebna. Psychoterapia par może być wtedy szansą na lepsze zrozumienie siebie nawzajem i znalezienie nowych sposobów budowania relacji – również wtedy, gdy emocje są trudne, a rozmowa wydaje się niemożliwa. Jak wygląda proces terapii par? Terapia par zazwyczaj rozpoczyna się od wspólnej konsultacji, w której uczestniczą oboje partnerzy. Podczas pierwszego spotkania terapeuta poznaje historię związku, aktualne trudności i oczekiwania każdej ze stron. To moment na zadanie pytań, podzielenie się obawami i określenie wspólnego celu – może to być np. poprawa komunikacji, odbudowa zaufania, poradzenie sobie z kryzysem lub po prostu chęć lepszego zrozumienia się nawzajem. W toku terapii dużą rolę odgrywa praca nad komunikacją i wyrażaniem emocji. Partnerzy uczą się mówić o swoich uczuciach w sposób otwarty, ale nienaruszający drugiej osoby. Terapeuta pomaga też rozpoznawać schematy, które utrudniają porozumienie – np. unikanie rozmów, obwinianie, wycofywanie się lub reagowanie złością. Celem terapii nie jest „naprawienie” jednego z partnerów czy wskazanie winnego. Praca odbywa się na poziomie relacji – czyli tego, co dzieje się między dwiema osobami, jak komunikują się ze sobą, reagują na trudności i nawzajem na siebie wpływają. Terapia może skupiać się zarówno na jednym konkretnym problemie, jak i na szerszym doświadczeniu – np. wzmacnianiu więzi, lepszym rozumieniu swoich potrzeb czy zapobieganiu powtarzającym się kryzysom. Każdy proces jest inny i dostosowany do pary, która przychodzi po pomoc. Jakie są efekty terapii dla par? Psychoterapia par może w znaczący sposób poprawić jakość relacji, jednak nie zawsze prowadzi do jej kontynuacji. Poprzez tę formę terapii od lat pomagam pacjentom w poprawie relacji – również w sytuacjach, gdy „poprawa” oznacza decyzję o zakończeniu pewnego etapu: z większym zrozumieniem, szacunkiem i troską o emocje obu stron. W takiej sytuacji terapia nie jest porażką, lecz przestrzenią, w której można zakończyć związek w dojrzały sposób, bez wzajemnych oskarżeń. Do najpopularniejszych efektów po skorzystaniu z terapii par – u osób, które zdecydują się kontynuować związek – należą: poprawa komunikacji, słuchanie siebie nawzajem, lepsze zrozumienie siebie i drugiej osoby, uświadomienie sobie źródła konfliktów, szybszy czas dochodzenia do porozumienia, „zdrowszy” sposób odbywania kłótni, zmniejszenie frustracji, otwartość na odbudowę zaufania, zwiększenie poczucia bezpieczeństwa w związku. Jeśli czujesz, że Wasza relacja utknęła w martwym punkcie, nie czekaj na pogłębienie kryzysu. Rozmowa z terapeutą może być pierwszym krokiem do zmiany – niezależnie od tego, w którą stronę poprowadzi Wasz związek.
O co chodzi z tym wewnętrznym dzieckiem?
Może często słyszysz takie zdanie: “zaopiekuj się swoim wewnętrznym dzieckiem”, ale co to właściwie znaczy? Wewnętrzna dziecko to tak naprawdę część naszej psychiki związana nie tylko z tym, co przeżyliśmy jako dziecko, ale i z tym, co w nas pierwotne, naturalne, instynktowne i wrażliwe. To tak szerokie pojęcie, że nic w tym dziwnego, że może wzbudzać dezorientację. Dlatego też zawsze warto doprecyzować – co konkretnie stanowi wyzwanie. Czy chodzi o traktowanie siebie z większą troską, czy może o zaopiekowanie się tym, co wciąż jest bolesne, choć wydarzyło się w naszym dzieciństwie. Najważniejsze jest jednak to, by skupić się na tym, co TU i TERAZ. Rozwój, terapia czy jakakolwiek praca własna mają sens o tyle, o ile zakorzeniają nas w naszym własnym życiu, w którym znów możemy głębiej oddychać i być z tym, co jest, w bardziej obecny sposób. Nie ma magicznych skrótów do tego, by z bardzo bolesnego doświadczenia dzieciństwa wyczarować nagle życie bez trosk i pełne samych przyjemności. Jest jednak droga, która prowadzi w doświadczenia, które są bardziej “nasze”, pozwalają poczuć, że jednak warto istnieć, mimo trudności. Wewnętrzne dziecko to tak naprawdę tylko nazwa, która niesie w sobie wiele konotacji. Najpierw należy ją rozpakować i zobaczyć, co w istocie jest dla nas NA TERAZ. Co jest ważne w tej codzienności, która właśnie trwa. Dzięki temu można wyznaczyć kurs, który będzie miał realne cele, a nie wyimaginowany obraz szczęścia, który obiecuje pop psychologia. Troska o siebie, swoje ciało i ducha, odpowiednie podejście do trudności pozwalające poczuć swoją sprawczość oraz sięgnąć po wsparcie – to są niewątpliwie najważniejsze skarby, które można znaleźć “otulając swoje wewnętrzne dziecko”. Czyli tak naprawdę – autentycznie zwracając się ku sobie z ciekawością i otwartością. I to jest sedno oraz cel, który może być kierunkiem pracy z przeszłymi doświadczeniami. Ważne jest także zdrowe wyznaczanie i doświadczanie granic. To daje poczucie bezpieczeństwa bez którego trudno jest tworzyć związki czy żyć takim życiem, jakiego się pragnie. Nauczenie się odmawiania bez winy i wstydu jest pierwszym krokiem, który pozwala poczuć, że możemy z naszą decyzyjnością być w porządku. A to bardzo ważne w kontekście zadbania o swoje dziecięce zranienia.
Psychoonkologia
Wielu pacjentów z chorobą nowotworową – już w pierwszym dniu leczenia – potrzebuje kompleksowego wsparcia i pomocy psychologicznej. Nadmierne zmęczenie, strach, depresja, ból i lęk wpływają negatywnie na wolę dążenia do powrotu do zdrowia. Z pomocą przychodzi psychoonkologia – dziedzina kliniczna, która za cel obrała psychologiczne aspekty choroby nowotworowej. Pomoc osobom chorującym na raka i ich bliskim wymaga wsparcia na wielu płaszczyznach – łagodzenie psychicznych skutków diagnozy, budowanie właściwego obrazu choroby, próba jej akceptacji oraz wypracowania sposobów radzenia sobie z chorobą. Bliskim pacjentów onkologicznych psychoonkologia ma do zaoferowania m.in. wsparcie psychiczne, zarówno pod kątem dbania o dobrostan psychiczny osoby wspierającej pacjenta, jak i pracy nad ulepszeniem komunikacji i kontaktu w rodzinie czy relacji.Coraz częściej mówi się też o związku pomiędzy medycyną a psychologią i o konieczności dbania o swój dobrostan psychiczny, jako ważnym elemencie holistycznego dbania o zdrowie.
Wsparcie kryzysowe
Wsparcie w kryzysie przeznaczone jest dla osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej i mających poczucie utraty równowagi psychicznej (utraty kontroli nad własnym życiem). Ten rodzaj pomocy skupia się przede wszystkim na tych osobach, których życie lub zdrowie jest w danej chwili zagrożone. Kryzys najczęściej wywołany jest nagłymi zdarzeniami, do których wystąpienia nie można było się przygotować takich jak:– śmierci bliskiej osoby;– poważnej choroby własnej lub bliskiej osoby;– doznania wypadku;– rozpadu związku;– myśli samobójczych lub prób samobójczych;– doświadczenia przemocy lub bycia jego sprawcą;– wystąpienia bardzo silnego stresu;– utraty pracy. Zazwyczaj na samo wsparcie kryzysowe wystarczy kilka spotkań od 5 do 12 Jednak gdy okaże się, że sytuacja, która wywołała kryzys, będzie miała znaczące przełożenie na dalsze funkcjonowanie osoby dotkniętej kryzysem – może okazać się konieczne podjęcie psychoterapii indywidualnej. Psychoterapia indywidualna ustalona jest po 2 spotkaniach konsultacyjnych.
Diagnoza psychologiczna
Diagnoza psychologiczna to ważny i integralny element początkowej fazy leczenia – to najczęściej cykl 3 do 4 spotkań z psychologiem. W diagnozie psychologicznej wykorzystywane są takie narzędzia jak: wywiad psychologiczny, obserwacje oraz czasami również indywidualnie dobrane kwestionariusze i testy. Diagnoza umożliwia:– wykrycie mechanizmów leżących u podstaw doświadczanych trudności i objawów,– właściwe ukierunkowanie procesu leczenia,– opisanie obecnego funkcjonowania pacjenta, jego mocnych i słabych stron,– weryfikację czy dalsze leczenie jest potrzebne, a jeśli tak to w jakiej formie. Można powiedzieć, że trafna diagnoza warunkuje dobór adekwatnego postępowania terapeutycznego oraz czas trwania zaleconej terapii. Proszę mieć także na uwadze, aby na pierwszą wizytę przeznaczyć 1,5 godziny czasu. Zatem jeśli dokonujecie rezerwacji terminu poprzez portal Znany lekarz – takie ramy czasowe warto założyć.W sprawie wolnych terminów zachęcam także do kontaktu telefonicznego 695 253 308 lub poprzez wiadomość bezpośrednią na Facebooku.
Terapia EMDR — co to jest?
Terapia EMDR bazuje na naturalnej zdolności, jaką posiada nasz mózg, a która pozwala na leczenie urazów psychicznych. Większość trudnych dla psychiki wydarzeń „goi się”, czy też mówiąc językiem terapii EMDR – przetwarza się sama. Przetwarzanie informacji powinno prowadzić nasz mózg w stronę takiego rozwiązania, które będzie dla nas zarówno zdrowe, jak i adaptacyjne. Jeśli jednak proces ten zostanie zablokowany i pojawią się nieadaptacyjnie przetworzone informacje dotyczące określonego wydarzenia, to możemy zacząć doświadczać emocjonalnego cierpienia, co w konsekwencji przełoży się na pogorszenie jakości naszego życia. Taki nadmiar negatywnych myśli czy emocji może sugerować, że w procesie przetwarzania wcześniejszych trudnych doświadczeń, wystąpił jakiś rodzaj blokady – czyli rana psychiczna nie zagoiła się do końca. W trakcie sesji terapeuta stymuluje zmysły pacjenta, (przeważnie ruch gałek ocznych), aby uruchomić proces przetwarzania informacji. Pozwala to na ponowne przetworzenie zablokowanych emocji i wydarzenia i nadanie im nowego znaczenia. Dla kogo?Terapia EMDR jest na tyle uniwersalna, iż może być adresowana do bardzo różnych grup pacjentów, niezależnie od ich wieku czy stanu fizycznego. Możemy wykorzystywać ją pomagając zarówno małym dzieciom jak i osobom starszym, osobom fizycznie zdrowym jak i chorym, np. onkologicznie czy chorym na Alzheimera. Co można leczyć?Terapia EMDR posiada szerokie spektrum oddziaływania m.in:– leczenie zespołu stresu pourazowego (PTSD) tj: przemoc fizyczny i psychiczna, gwałt, wypadek, opuszczenie przez opiekuna w dzieciństwie,– leczenie depresji,– zaburzenia nastroju i lękowe,– uzależnienia od substancji psychoaktywnych,– zaburzenia osobowości, dysocjacyjnych i wielu innych,– interwencje kryzysowe oraz praca z bólem chronicznym i fantomowym. Psychoterapia EMDR obejmuje kilka sesji przygotowujących do właściwego przetwarzania. W celu umówienia wizyty stacjonarnej – kliknij w poniższy link:https://www.znanylekarz.pl/…/psycholog…/rzeszow…
Samotność — czym jest i jakie są jej rodzaje
Badania dowodzą, że na całym świecie wzrasta liczba osób żyjących w pojedynkę (singli), a utrzymanie relacji (przyjaźni czy miłości) dla wielu osób staje się trudnością. Wśród ludzi, ale samotni. Mamy rodziny, często wielu znajomych i dobre relacje w pracy, a jednak czujemy się osamotnieni, w izolacji, zmarginalizowani, odrzuceni. Czym jest samotność z psychologicznego punktu widzenia?Samotność wskazuje na potrzebę towarzystwa i przynależności. Jeśli nie zaczniemy jej przeciwdziałać, samotność może bardzo osłabić nasze poczucie wartości. Może sprawić, że zaczniemy kwestionować naszą wartość w oczach innych i wątpić w to, gdzie naprawdę przynależymy w naszym życiu.Jakie są rodzaje samotności? Samotność egzystencjalna – przybiera postać strachu przed izolacją, śmiercią, brakiem sensu i wolnością, pojawia się niemal u każdego z nas w jakimś punkcie naszego życia. Rozpoznanie tego lęku i użycie go jako motywacji, by żyć pełniejszym życiem i skupić się na teraźniejszości, może pomóc nam wykorzystać chwilę obecną i zacząć zauważać, że znajdujemy się w morzu ludzi, którzy zmagają się dokładnie z tymi samymi lękami, co my. Samotność emocjonalna – ten typ samotności jest spowodowany uczuciem, że brakuje ci związku lub bliskich więzi. Możesz doświadczać samotności emocjonalnej, kiedy w twojej grupie znajomych jesteś jedyną osobą, która nie ma partnera. Odczuwasz ją również wtedy, gdy potrzebujesz porozmawiać z kimś o tym, czego doświadczasz w swoim życiu, ale nie masz nikogo, do kogo mógłbyś się z tym zwrócić. Jeśli masz złamane serce, ten rodzaj samotności może powodować osoba, która odeszła z twojego życia. Możesz czuć ten rodzaj samotności również wobec przyjaciela, rodzica lub siostry/brata.Samotność społeczna – ten typ samotności pojawia się, kiedy nie masz poczucia przynależności do żadnej grupy poza sobą. Możesz odczuwać ją, nawet kiedy jesteś w udanym związku partnerskim. Jeśli nie masz większej grupy wsparcia, możesz czuć, że ty lub ty i twój partner nie macie grupy, do której należycie. Samotność to poważny problem, można go jednak przezwyciężyć. Jeśli nie potrafisz sobie z nim samodzielnie poradzisz – porozmawiajmy. Umów się na wizytę stacjonarnie – poprzez linkhttps://www.znanylekarz.pl/…/psycholog…/rzeszow…lub na wizytę online – poprzez kontakt pod numerem telefonu 695 253 308
Stres może objawić się na różne sposoby, a symptomy mogą się nasilać, szczególnie przy przewlekłym narażeniu na sytuacje stresowe
Współcześnie człowiek jest bardzo często narażony na stres.Szybkie tempo życia, rywalizację, poczucie osamotnienia w świecie – z tym boryka się coraz więcej osób. Stres może być motywujący i przynosić pozytywne skutki, ale też może zacząć niszczyć. Skutki stresu odczuwalne są zarówno w sferze psychicznej i fizycznej – życie pod ciągłym napięciem nie służy nikomu. Problem stresu dotyczy każdego człowieka, nie istnieją ludzie, którzy go nie doświadczają. Przewlekły stres jest niezwykle groźny dla naszego zdrowia. Nie bez powodu kortyzol nazywany jest „hormonem zabójcą”, szczególnie w połączeniu z wysokim stężeniem adrenaliny. Podwyższony poziom hormonów stresu prowadzić może do rozwoju poważnych schorzeń układu krążenia, w tym zaburzeń tętna, arytmii i częstoskurczów oraz miażdżycy. Towarzyszący im wysoki poziom glukozy we krwi prowadzić może do otyłości i rozwoju insulinooporności, a w dalszej perspektywie cukrzycy typu 2.Częste narażenie na stres negatywnie oddziałuje także na działanie układu immunologicznego, oddechowego, endokrynnego i nerwowego. Wszystko to sprawia, że stres znacząco pogarsza jakość życia, dlatego nie należy go lekceważyć, a walkę z nim należy rozpocząć możliwie najwcześniej. Ważne jest zlokalizowanie źródła stresu – nie zawsze możliwe jest wyeliminowanie go od razu, ale można pracować nad przewartościowaniem swoich życiowych priorytetów. Można też nauczyć się rozładowywać stres w sposób zdrowy i relaksować się w wolnych chwilach. Jeśli uświadomisz sobie, skąd bierze się Twój stres i dlaczego w danych sytuacjach reagujesz w określony sposób, będziesz mógł nad sobą pracować. A w tym wszystkim może Ci pomóc psychoterapia. Jeśli czujesz, że dzieje się z Tobą coś złego – nie bój się szukać pomocy.